Agenda

zo 27 jan 2019, 15:00
Concert : Fiesta! 90 jaar Sinfonia (met een Spaans programma)
Oosterkerk, Hoorn


Recensies en ander nieuws


Sinfonía speelt dynamisch en energiek tegelijk
Regina Arbouw
Noordhollands Dagblad, Dagblad voor West-Friesland, maandag 20 november 2017
Muziek
Italiaanse opera door Verenigd Hoorns Orkest Sinfonia.
Bijgewoond op zondagmiddag in de Oosterkerk te Hoorn.

Onder de veelzeggende titel 'La Scala' presenteerde Sinfonia een aantal hoogtepunten uit het Italiaanse operarepertoire.

Het orkest heeft het zichzelf niet gemakkelijk gemaakt, maar geput uit opera's uit de achttiende en negentiende eeuw. Muziek die elke liefhebber onmiddellijk herkent en bijna onvoorwaardelijk omarmt. Twee delen uit Norma vormden de eerste kennismaking met het orkest onder leiding van Coen Stuit en de sopraan Selma Harkink. In de 'Ouverture' werd de toon gezet door een krachtig spelend slagwerk, sterke strijkers en een romantisch gespeeld tussendeel. Hier musiceerde een kloek orkest, dat ook in de voortgang van de middag de muziek alle eer aandeed. Zoals In de 'Ouverture' tot de opera 'Nabucco' van Guiseppe Verdi. Het hele orkest verraste hierin met mooie dynamische bewegingen en een energieke blazersgroep. De Preludio Sinfónico SC 32' van Puccini wordt in de regio niet zo vaak gehoord, wel fijn dus dat Sinfonia dit betrekkelijke jeugdwerk op het programma zette. De uitvoering ervan ging wat moeizaam van start, waardoor het thema aanvankelijk wat onhelder bleef. Geleidelijk vonden de verschillende orkestgroepen elkaar beter, waardoor de vervolgdelen meer samenhang kregen. De sopraan Selma Harkink zong een aantal zeer verschillende aria's, echte publiekslievelingen. In 'Casta Diva' uit Norma van Bellini bracht ze haar publiek behalve uitstekend podiumgedrag, ook een mooie, emotionele Norma. Selma Harkinkschakelt gemakkelijk in haar volume en heeft een werk met een ruime hoogte. Dat maakte haar stem ook geschikt voor dit belcantorepertoire, waarin stemmingen worden uitgedrukt door de intonatie, uitdrukking en volume van de solist. Emoties waren er genoeg in de aria's, op het tonaal werden ze goed vertaald door de sopraan. De bijval was passend en rumoerig, gaf een ongedwongen sfeer.
Sinfonia speelde een groot deel van de middag de rol van begeleidingsorkest, soms gepast bescheiden, soms wat enthousiaster. Soms viel het geluid van de sopraan wat stil door de kracht van de strijkersgroepen, nooit lang, nooit hinderlijk. De middag werd afgesloten met de 'Ouverture' tot de 'Barbier van Sevilla'. Gloedvol spel, energiek en zelfverzekerd. Dat wist het publiek ook te waarderen.


 
Beethoven op z'n best bij Sinfonia
Faralda Houthuijsen
Noordhollands Dagblad, Dagblad voor West-Friesland, donderdag 11 mei 2017

Muziek
Voorjaarsconcert Sinfonia, zondag 21 mei 15:00 uur in de Oosterkerk te Hoorn.


Maarten den Hengst repeteert mee met Sinfonia (foto: Faralda Houthuijsen)

Er was een programma met een prachtig pianoconcert. Er was een jonge, talentvolle pianist. Er waren veel repetities achter de rug en de uitvoering stond voor de deur. Toen zegde de pianist af. Er heerste even paniek bij het bestuur van Verenigd Hoorns Orkest Sinfonia toen de mededeling kwam dat de solopianist niet kon meedoen aan het concert. Gelukkig wist dirigent Coen Stuit binnen een dag een vervanger te regelen. "Coen belde mij in een ontzettend drukke periode, dus ik moest er even over nadenken", zegt pianist Maarten den Hengst. "Ik bedacht dat er twee redenen waren om het wel te doen: ten eerste omdat het Coen is én omdat het om één van mijn absolute lievelingsconcerten gaat."
"Maarten en ik zijn oude studiegenootjes", legt Stuit uit. "Voor mij is het extra bijzonder, omdat mijn eerste openbare concert met hem was. We traden op als duo: hij op piano, ik op klarinet." Het stuk waar het nu om draait, is het derde pianoconcert van Beethoven. "Dit is samen met het vierde pianoconcert Beethoven op zijn best", vindt Den Hengst. "Ik vind het heerlijk dat ik dit mag doen." Gelukkig was de datum van het concert nog vrij in de agenda van de pianist, die als solist en in kamermuziekverband optreedt in binnen- en buitenland. Ook organiseerde hij vijf jaar een concertserie in Amsterdam, maar dat loopt nu op zijn eind. "Ik vind het tijd voor nieuwe wegen. Eén is dat ik me ga storten op het pianoduo dat ik met mijn vrouw heb: Amacord."

Revolutie
Naast het pianoconcert staat onder andere een ouverture van Gluck op het concertprogramma van Sinfonia. "Die is totaal onbekend, maar betekende wel een revolutie in de muziekhistorie", stelt Stuit. "Zonder Gluck zou er geen Beethoven of Mozart zijn geweest."
Stuit zelf veroorzaakte een kleine revolutie bij Sinfonia. Sinds zijn komst drie jaar geleden kreeg het orkest een aardige impuls. "Het publiek vindt dat we beter zijn gaan spelen", weet penningmeester Florien Groenewegen. "We zijn gegroeid en flink verjongd", vult voorzitster Kitty Broers aan. "Maar meer leden zijn altijd welkom, vooral strijkers."
Het bestuur schrijft de groei mede toe aan een nieuwe programmering. "Ik probeer zoveel mogelijk input van de leden te krijgen", beargumenteert Stuit. "Over het algemeen zet ik bekende en totaal onbekende stukken naast elkaar. Ook probeer ik in de programma's onderling veel af te wisselen, zodat de leden alles meekrijgen."


 
Concert van rijke, muzikale verhalen
Faraida Houthuijsen
Noordhollands Dagblad, Dagblad voor West-Friesland, maandag 22 mei 2017
Muziek
Voorjaarsconcert Verenigd Hoorns Orkest Sinfonia.
Bijgewoond op zondagmiddag in de Oosterkerk te Hoorn.


Sinfonia pakt haar voorjaarsconcert deze keer groots aan. Slechts drie werken staan op het programma, maar dat zijn dan ook lijvige stukken.

Het eerste is de ouverture van 'Alceste' van Christoph Willibald Gluck. Hoewel die componist een tijdgenoot van Bach en andere barokmuziekschrijvers was, maakte hij muziek die veel meer uitging van de tekst en empatischer was. Dat laat Sinfonia, onder directie van Coen Stuit, duidelijk horen met vooral veel spannende, duistere klanken en mooi opgebouwde lijnen.

Het hoogtepunt van het concert is de uitvoering van het derde pianoconcert van Beethoven. Het orkest kent daarin zijn plaats. Het pakt uit als het alleen speelt, maar geeft alle ruimte aan gastsolist Maarten den Hengst. Die legt zijn ziel en zaligheid in het spel en kruipt daarbij regelmatig bijna in zijn instrument - het is duidelijk dat het één van zijn favorieten is. Daarbij is het heerlijk wegdromen. Den Hengst vertelt Beethovens muzikale verhalen zeer overtuigend: nu eens zijn ze licht en vrolijk, dan weer staan ze bol van spanning.

Den Hengst verrast het publiek én Sinfonia met een kleine toegift. Hij vraagt zijn vrouw Ivana Alkovic om naast hem plaats te nemen aan de vleugel en gezamenlijk spelen zij quatre mains een kort, ingetogen stukje van Johann Sebastian Bach: 'Gottcs Zeit ist die allerbeste Zeit'. Deze vroege cantate schreef de componist oorspronkelijk voor een begrafenis en het serene aspect ervan is goed te horen in de uitvoering van het duo.

Na een pauze speelt Sinfonia delen van de muziek die Schubert schreef bij het toneelstuk 'Rosamunde'. Ook dit is weer zeer beeldende muziek en het orkest weet er veel uit te halen. Stuit maakt het heel romantisch door veel en subtiel te variëren in dynamiek en geen strak tempo aan te houden, maar de frasen van dc compositie te volgen: spannende delen gaan een fractie sneller dan dromerige. De musici volgen hem op de voet en maken zo aansprekende, bijna poëtische verzen.

Het hele concert is er dus één van rijke verhalen. De zuiverheid laat nogal eens te wensen over en een toegift wordt tamelijk slordig gespeeld, maar de overtuigende verteltrant maakt heel veel goed en maakt de sfeer van het concert zeer aangenaam.

 
Wethouder Judith de Jong bezoekt repetitie Sinfonia

RODI: nieuws uit de regio,
woensdag 25 januari 2017


Wethouder Judith de Jong (tweede van rechts) kreeg bij Sinfonia een uitgebreide rondleiding en speelde zelfs mee met het orkest

HOORN - Wethouder Judith de Jong bezocht maandagavond 23 januari de wekelijkse repetitie van het Hoornse symfonieorkest Sinfonia. Zij werd door voorzitter Kitty Broers en het volledige bestuur hartelijk ontvangen.

Wethouder de Jong kreeg een uitgebreide rondleiding en informatie over het wel en wee van het orkest. Zij heeft een conservatoriumopleiding voor viool gedaan en vond het heerlijk om met Sinfonia mee te spelen.


Sinfonia speelt regelmatig samen met jonge talenten en voor het komende concert op 21 mei spelen zij samen met Johannes Asfaw het derde pianoconcert van Beethoven. De vijftienjarige Johannes is de jongste dirigent-pianist van Nederland. Na zijn optredens in De Wereld Draait Door en Paul Witteman’s Podium zijn de orkestleden erg blij dat zij deze talentvolle jongen zondag 21 mei mogen begeleiden in de Oosterkerk in Hoorn.


Sinfonia is op zoek naar muzikanten; met name alt- en eerste violisten en cellospelers zijn van harte welkom. Het orkest staat onder leiding van de jonge dirigent Coen Stuit.

 
Hoorns Orkest Sinfonia in vorm in Oosterkerk
Jonica Hoff
Noordhollands Dagblad, Dagblad voor West-Friesland, maandag 25 april 2016
Muziek
Voorjaarsconcert Verenigd Hoorns Orkest Sinfonia.
Bijgewoond op zondagmiddag in de Oosterkerk te Hoorn.

Al meer dan 400 jaar is Shakespeare een grote inspiratiebron voor vele kunstenaars en componisten. Deze middag is hij een inspiratiebron voor het Verenigd Hoorns orkest Sinfonia, dat met een fris programma een puike ode brengt aan het grote literaire genie.


Het orkest blijkt al snel op dreef in Beethovens 'Ouverture Coriolan'. Dirigent Coen Stuit weet de verschillende instrumentgroepen tot een geheel te smeden en stuwt het orkest in een prachtige balans naar de slotmaat. Sinfonia is in vorm!
'Siciliana', het eerste deel uit 'En Vintersage' van Lars-Erik Larsson vangt aan met een prachtige hobo-solo op een warm bed van celli, waarna de dwarsfluit het motief overneemt. Zo wonderschoon! Dat de zon die spontaan doorbreekt precies in het plaatje past. De zuiverheid in heel het hout is lovenswaardig. De relatief korte stukken die op het programma staan zijn een slimme keuze geweest: de spanningsboog is goed vol te houden voor alle orkestleden en zakt bijna nergens in. Behalve aan het eind van Siciliana helaas, maar het orkest herpakt zich in het derde deel, 'Pastoral', waar de klarinetten de vruchten van plukken.
"We gaan naar de haaien!" klinkt de aanzet naar het woelige eerste deel uit 'Scènes Dramatiques' van Jules Massanet. Woeste golven deinen door de zonnige Oosterkerk. Het is een godswonder dat er buiten geen spontane wolkbreuk plaatsvindt. Het is een groot contrast met de romantische aanvang van het tweede deel 'le sommeil de Desdemone'. De violen begeleiden het orkest bedaard naar het heftige middenstuk waarin Othello verscheurd wordt door jaloezie. De onmacht weerklinkt in de blazers en het slagwerk. Dat scherpe contrast tussen lieflijk en heftig laat zien dat Stout het beste uit het orkest weet te halen.
Het hoogtepunt heeft Sinfonia bewaard voor het laatst: de West Side Story. De symfonische suite zit er goed in bij het orkest en het begin staat als een huis. In het middenstuk lijkt de cohesie af en toe een beetje zoek maar in het up tempo weet men elkaar al gauw weer te vinden. De lekkere solo in het lage koper, gevolgd door het thema in de 1e en 2e violen, zijn een waar genot voor het publiek. Met een brede glimlach smult het van de krachtige grande finale, tot kippenvel aan toe. Zoveel energie. Het is een knap gedoseerd geheel!

 
Gulikers schittert bij Sinfonia
Ruud Weissenbach
Noordhollands Dagblad, Dagblad voor West-Friesland, maandag 30 november 2015
Muziek
Najaarsconcert Verenigd Hoorns Orkest Sinfonia, m.m.v. violist Maxime Gulikers.
Bijgewoond op zondagmiddag in de Oosterkerk te Hoorn.

Het Verenigd Orkest Sinfonía mocht zich verheugen in een grote opkomst en na opening door de voorzitter was het de compositie 'Mars in d-molP van Anton Bruckner die op de lessenaar stond.
Het is een wat wonderlijke melodie in een enigszins haperend marstempo. Daar is het orkest niet schuldig aan.
De diverse instrumentgroepen kwamen mooi naar voren, maar echt kippenvel kreeg ik er niet van.
Dat werd wel anders toen violist Maxime Gulikers aantrad om samen met Sinfonia het 1e vioolconcert van Max Bruch te vertolken. Hij nam bij de opening heel royaal de tijd met de inleidende melodie en dat was bepaald een verademing in deze gehaaste tijd. Zijn spel is dynamisch en trefzeker en het orkest begeleidde doeltreffend, maar wel met de kanttekening dat het niet aldoor even zuiver was.

Via een mooie overgang volgde het superromantisch gespeelde tweede deel. Het orkest was duidelijk in betere stemming.
Maxime Gulikers liet zijn viool smachtend zingen en bracht Bruch op een fraaie manier, waarbij dirigent Coen Stuit in dit deel het orkest liet fluisteren. Ook in het slotdeel toonde Maxime Gulikers zijn sterke spel en fraaie toon tijdens al die moeiteloos genomen loopjes. Het was een feest voor het oor en ik mag zeggen dat Sinfonia een sterke troef ín huis heeft gehaald met deze solist. Het applaus van zowel publiek als orkest sprak voor zich.
In de pauze kon het publiek kennismaken met Fotowerkgroep Hoorn. Haar leden hadden een keuze gemaakt van foto's die gemaakt werden tijdens repetities van Sinfonía. Interessant waren de verschillen in interpretatie tussen de diverse leden. Het resultaat was heel behoorlijk, hoewel ik de foto's liever met een donker passe-partout had gezien.
Na de pauze werden de delen 1,3 en 4 van de 'Schotse Symfonie' van Felix Mendelssohn Bartoldy uitgevoerd.
Dirigent Coen Stuit liet het orkest in alle glorie spelen en afgezien van enkele probleempjes wat betreft zuiverheid en tempo was het een indrukwekkend optreden. In de zachte delen mengde de storm buiten zich met de muziek en riepen de elementen samen met het orkest een prachtige Schotse sfeer op. Een geslaagd romantisch najaarsconcert.

 
Sinfonia en Floraklanken excelleren
Wim Meilof
Noordhollands Dagblad, Dagblad voor West-Friesland, maandag 15 december 2014
Muziek
Winterconcert van Sinfonia met medewerking van Floraklanken.
Bijgewoond op zondagmiddag in de Noorderkerk te Hoorn.

Onder het thema ‘onvoltooid’ was het repertoire van dit jubileumconcert samengesteld: vijfentachtig is nog geen honderd jaar, dus maar vol naar de toekomst. Dat het orkest Sinfonia dit heel serieus nam, klonk al in de ouverture ‘Egmont’ van Van Beethoven. Een volwassen symfonieklank, prima samenspel, fraaie crescendo’s, goed ondersteunende bassen en mooie hout- en koperblazers creëerden muziek die het oor van de luisteraars streelde. Bovendien was de interactie tussen dirigent (die elk instrument blindelings wist te vinden) en zijn spelers uitstekend.


Symfonie nr. 8, ‘De Onvoltooide’, is een werk waarop je je heerlijk kunt laten wegdrijven op het thema, gespeeld door de celli of dan weer door de violen, en intussen verder te mijmeren over de toekomst. Prachtig spel met opvallende syncopische fluiten en goed gelijk pizzicato door de celli. Het pizzicato van de violen had wel iets gelijker gemoeten. Het slot van het tweede deel was bijzonder mooi.
Na de pauze het minder bekende ‘Stabat Mater’ van Schubert. Ragfijne compositie met veel treurnisopwekkende toonintervallen. Prima koorinzetten, met veel overtuiging gezongen. Met evenwichtig spel tussen koor en orkest beloonde de volle Noorderkerk alle musici met royaal applaus.
Tot slot zongen en speelden de koren en het orkest een vijftal delen uit het ‘Requiem in d’, KV 626 van Mozart. De koren hebben dit werk zeer goed in de vingers, of beter in de kelen, en de lange en wijze muzikale arm van Arnold Bakker was nog duidelijk volgbaar.
De nieuwe dirigent Coen Stuit beschikt eveneens over een wijze muzikale armslag, want zijn orkest begeleidde goed, soleerde in die maten waar voorgeschreven en koor en orkest luisterden goed naar elkaar om zo fijn mogelijk samen te kunnen musiceren.
Een ontroerend fraai ‘Agnus Dei’ en een perfect ‘Sanctus en Hosanna’ hielden het publiek in hun muzikale greep. Het sfeervol vertolkte ‘Hostias’ betekende het slot van dit concert maar ook een diepe ontlading bij alle luisteraars die nu pas hun opgebouwde waardering ten volle konden uiten.
Een concert met veel toekomstverwachting van koren en orkest.

 
Goed uitgevoerd borrelconcert
Wim Meilof
Noordhollands Dagblad, Dagblad voor West-Friesland, maandag 30 juni 2014
Muziek
Borrelconcert door Verenigd Hoorns Orkest Sinfonia. Bijgewoond op zaterdagmiddag in Schouwburg het Park te Hoorn.


Goed uitgevoerd borrelconcert Wim Meilof Noordhollands Dagblad, Dagblad voor West-Friesland, maandag 30 juni 2014 Muziek Borrelconcert door Verenigd Hoorns Orkest Sinfonia. Bijgewoond op zaterdagmiddag in Schouwburg het Park te Hoorn. Dit zomerconcert van het Hoorns symfonieorkest Sinfonia werd aangeprezen als 'Borrelconcert', niet vanwege de staat van de musici, maar vanwege het tijdstip op deze zaterdag, wat later in de middag. Maar de luisteraars konden, daar het concert in de foyer van de Parkschouwburg werd gespeeld, tijdens het spel een versnapering aan de bar halen. Alles in het teken van het informele karakter van dit concert.
Een Frans romantisch repertoire rond de componist Saint-Saëns en enkele volgers van hem: Roussel, Ravel en Debussy. Alle werken die het simfonisch karakter van het orkest goed deden uitkomen door de vele maten solo van veel verschillende instrumenten, vooral de hout- en koperblazers.


Geopend werd met de Suite opus 49 van Sain-Saëns en ondanks het vlotte tempo van het eerste deel bleef het zuiver en gelijk bij de strijkers, duidelijk de invloed van concertmeester Katinka Boeschoten die al een paar jaar de eerste violen aanvoert. De Petite Suite van Roussel liet een serie aantrekkelijke dissonanten horen waarvoor de trompettist en een aantal houtblazers een grote bijval kregen.
In de omgeschreven werkjes voor piano naar orkest van Ravel en Debussy klonk veel afwisseling in instrumentatie en rustige pizzicato begeleiding door de strijkers. Ondanks de oplopende temperatuur achter de grote ramen van de foyer bleef de zuiverheid binnen de norm en dat is een compliment waard. In de laatste Arabesque van Debussy werden de versieringen fraai gespeeld en het prima slot gaf een ieder een ieder een behaaglijk muzikaal gevoel.
Hoogtepunt was beslist het laatste werk Danse Macabre, weer van Saint-Saëns. De harp opent met de twaalf klokslagen van de middernacht, waarna de grafzerken zich openen en de doden aan hun nachtelijke dans beginnen. De vioolsolo, gespeeld door de concertmeester, (de Dood zelf), opent met afwisselend de twee lage snaren en de twee hoge "los" te spelen, echter net de e-snaar maar die is verstemd tot es. Dat klinkt echt duivels en zo kreeg dit interval van een verminderde kwint de naam van Duivelsinterval. Dirigent Stephan Pas liet de geraamten zich flink inspannen en pas tegen de ochtend blijft slechts de Dood achter met zijn duivelsinterval. Prima uitgevoerd en integraal een goed concert.

 
Grandioze avond met Sinfonia
Muziek
‘Soundscapes’ door Verenigd Hoorns Orkest Sinfonia, m.m.v. Merel Zwart en Teekengenootschap Debutade. Zaterdagavond 30 november 2013 in de Oosterkerk Hoorn.

Recensie uit het Noordhollands Dagblad door Regina Arbouw
Voor het project ‘Soundscapes’ zocht het Sinfonia samenwerking met beeldkunstenares Merel Zwart en Tekengenootschap Debutade. Een muzikaal landschap was het resultaat, dat de toehoorders zaterdagavond kregen voorgeschoteld. Merel Zwart vindt inspiratie voor haar beeldkunst in de muziek, de leden van Debutade vereeuwigden de mensen, die haar uitvoerden.

In een sfeer van prettige anticipatie begon het orkest met de bekende ‘Unanswered Question’ van Charles Ives, zijn meestbesproken compositie. Sinfonia presenteerde een integere versie, waarin drie lagen goed op elkaar waren afgestemd.
De vraagstelling van de trompet in het gewelf werd met oplopend muzikaal temperament door het blaaskwartet beantwoord, de doorgaande klank van de strijkers was stabiel.


Het Çhanson de Matin’van Edward Elgar bracht Merel Zwart tot klanken die uiteindelijk eidden tot beelden van massale spreeuwenzwermen. Zo bekende capriolen, die telkens weer de vraag opriepen: “Waar zit de bedreiger?” Een mooie beeldopbouw met een adequate, o zo creatieve dwarsverbinding naar d emuziek, twee kunstvormen, zo perfect samengebracht. Elgar schreef op de top van zijn roem zijn ‘Dream Children’, Sinfonia speelde de twee stukjes met verve, een compiment aan de blazers.
Uit het spaarzame oeuvre van George Butterworth bleef ‘The banks of Green Willow’ gespaard, een muzikale illustratie volgens de componist. Jammer genoeg was dit stuk nog niet helemaal rijp voor uitvoering, het mankeerde aan zuiverheid.
De tweede performance van Merel Zwart was tijdens ‘On hearing the first cuckoo in spring’ van Frederick Delius. Muziek en beeld vielen samen in dat grote, terugverlangen naar het arcadische Engeland met zijn rurale gemeenschappen. De uitvoering van zaterdagavond was prachtig om naar te kijken, te beluisteren, als een droom, die soms heel even uitkomt. En nog lang daarna genoten wordt.
Tot slot klonk ‘Ballet Muzic from the Perfect Fool’ van Gustav Holst. Met al zijn lading, energie en spankracht een uitstekende keuze om een grandioze avond mee af te ronden.

 
Schitterende meerstemmigheid
De Hoornse Operette Vereniging, 'De dochter van madame Angot', vrijdag 22 maart 2013 gezien in Het Park, Hoorn.
Recensie uit het Noordhollands Dagblad door Faralda Houthuijsen

De Franse operette 'La fille de madame Angot'van Charles Lecocq biedt prachtige muziek met een grote rol voor het koor. In schitterend uitgevoerde meerstemmigheid brengen de solisten, samen met de koorleden van de Hoornse Operette Vereniging, de moeilijke tijd net na de Franse Revolutie op een lichte manier tot leven.
Clairette Angot, een wees die door de marktbewoners uit de Parijse Hallen is opgevoed, is uitgehuwelijkt aan Pomponnet, maar zij heeft een oogje op Anga Pitou, die politiek getinte liedjes zingt en het niet zo neemt met trouw.
Samenzweerster mademaoiselle Lange verleidt Potou, die zij wel geschikt acht als minnaar en mede-samenzweerder, naast Larivaudière.
Het koor zorgt constant voor een kleurrijk, goed uitgebalanceerd beeld. Iedereen kent zijn plaats en de niet heek eenvoudige choreografieën worden netjes uitgevoerd.
Zang en spel van de solisten zijn prima verzorgd. Zo laat Sharon ten Haaf de twee gezichten van Clairette goed zien: onderdanig en dankbaar tegenover al haar 'ouders' en tegelijk een bijzonder sterke persoonlijkheid die alles gedaan krijgt wat ze wil. Deze operette biedt haar geen grootse aria's om te excelleren, maar ze laat haar prachtige stem genoeg horen.
Steven Schilp weet als bescheiden pruikenmaker vanaf zijn eerste lied medeleven op te wekken. Met vrolijke fratsen vermaakt hij het publiek. Hans van Niekerk maakt van Larivaudière de onzekere agent, maar met een sterke zangstem.
Voor het eerst na 25 jaar werkt de HOV samen met een niet-professioneel orkest: Sinfonia uit Hoorn. Dat biedt voor- en nadelen. De klank van het orkest is voller en rijker dan voorheen, maar overstemt regelmatig het koor, waardoor de teksten niet meer verstaanbaar zijn. Bij de solisten is dat overigens geen probleem; zelfs als af en toe de versterking wegvalt, zijn zij nog goed te volgen. Kleine onregelmatigheden of een verdwaalde toon zijn de amateurs, die niet gewend zijn in het donker onder het toneel te spelen, niet te verwijten. Ze treffen telkens de juiste sfeer en bieden de zangers voldoende steun.

 
'Franse operette is komischer'

HOV biedt hogere kwaliteit en hoopt op meer inkomsten door nieuwe samenwerking

Door Faralda Houthuijsen
Gepubliceerd op 21 februari 2013 in het Noordhollands Dagblad

Gezamenlijke repetitie van de Hoornse Operette Vereniging en Hoorns symfonieorkest Sinfonia FOTO HENK DE WEERD

HOORN - Al jaren vecht de Hoornse Operette Vereniging tegen de langzaam dichtslibbende geldkraan. Dit jaar voert ze daarom een verrassend experiment uit.

Al jaren speelt de Hoornse Operette Vereniging (HOV) operettes op de originele manier, alleen in het Nederlands. Dit jaar koos het bestuur voor het Franse ‘La fille de madame Angot’ van Alexandre Charles Lecocq. “We hebben een paar keer achter elkaar commerciële, Weense operettes gespeeld”, vertelt voorzitter Joke Vijn. “Franse operettes zijn komischer en hebben leukere muziek met meer koorwerk. Er zijn heel veel verschillende rollen.

Decorverhuurder

Bij een originele uitvoering horen grootse decors. “De decorverhuurder bij wie we huurden, ging failliet. Ik wist niet waar zijn decors waren gebleven. Toen hoorde ik dat er een grote kerstshow bij De Boet in Hoogwoud was, waar prachtige decors stonden. Ik ging kijken en het bleek dat zij alles hadden overgenomen! Ik mocht komen kijken en huur nu daar decors.”
Hoewel HOV kwalitatief hoogwaardige producties biedt, zag Vijn het publiek de laatste jaren kleiner worden. Daarbij verminderden andere bronnen van inkomsten, terwijl de kosten stegen. Er moest iets worden ondernomen. De oplossing kwam op een informatieavond van de gemeente over subsidies. “Daar was Sinfonia ook vertegenwoordigd. Zij stelden voor om samen te werken. Dat levert wellicht extra subsidie op.” Het bleek een gouden greep.
Vijn legde de gekozen oplossing voor de problemen uit aan het Zaans Opera en Operette Orkest, en zegde de onderlinge samenwerking, die 25 jaar bestond, voor dit jaar op. Toen ontdekte ze de talloze voordelen van een amateurorkest. Het Zaanse orkest repeteerde bijvoorbeeld slechts één keer mee, waarbij de musici dan vaak de muziek voor het eerst samen speelden.
Sinfonia studeert geruime tijd alleen op deze muziek, zodat de musici die perfect kennen. Bovendien kan er vaker samen gerepeteerd worden. “De verhoudingen zijn mooier”, gaat Vijn verder.
“Het is een groot orkest met veel violen en een complete blazersbezetting. Dirigent Stephan Pas is perfect. Als de solisten zingen, laat hij het orkest zachtjes spelen. Hij zegt: “We begeleiden de solisten, het koor komt er wel bovenuit”. We zijn er echt heel blij mee!”
Met vijftig mensen op het toneel en ongeveer evenveel in de orkestbak, hoopt Vijn een nieuw publiek te trekken. “Het bezoekersaantal is van belang voor het voortbestaan van de vereniging.”Ze heeft nog een troef in handen: “We krijgen gelegenheid om bij de Hema in Hoorn vier weken lang de etalage in te richten. In maart staan daar heek mooie kostuums.”

“La fille de madame Angot’ ataat in het Park op 22, 23 (20:15 uur) en 24 (14 uur) maart. Zaterdag bal na met Hem & Eggs.

 
Alles uit de kast bij Sinfonia
Najaarsconcert Hoorns symfonieorkest Sinfonia o.l.v. Stephan Pas. Bijgewoond op Zaterdag 10 november 2012 in de Oosterkerk te Hoorn.
Recensie uit het Noordhollands Dagblad door Ruud Weissenbach

Het programma dat Sinfonia voor deze avond had samengesteld bestond uit weken van Debussy, Saint Saëns en Delibes. Het programmaboekje gaf uitvoerige informatie, maar de voorzitter betwijfelde of de bezoekers die wel hadden gelezen en hij ging de stukken dus nog maar eens uitleggen. Een aardige geste maar wel overbodig.
Geopend werd met de Petite Suite van Claude Debussy. Deze Suite werd door Debussy gecomponeerd voor piano vierhandig en naar mijn idee is de orkestratie van Henri Büsser zeer geslaagd te noemen. Dezelfde sfeer die we bij orkestwerken van Debussy tegenkomen was hier ook goed voelbaar.

Sinfonia vertolkte fraai het kabbelende water in ‘En Bateau’ en ook in ‘Cortège’ liet dirigent Stephan Pas het orkest transparant spelen, ondanks de forse nagalm in de Oosterkerk.
Niet aldoor was het spel van de diverse musici even zuiver, maar toch werd het stuk lekker heftig afgesloten en viel alles goed samen. De onzuiverheid was de dirigent ook opgevallen en hij nam er heel verstandig flink de tijd voor om het orkest nog maar eens opnieuw te laten stemmen alvorens met de ‘Suite Algérienne’ van Camille Saint Saëns te beginnen.
In de ‘Prélude’ hoorde ik hoe na een donkere nacht de zon op kwam boven de woestijn. Verrukkelijk gespeeld en ook in ‘Rhapsodie Mauresque’ was het genieten van de ragfijne delen en het sterke slot. De dwarsfluit in ‘Rêverie du soir’ bracht de Afrikaannse stemming die de componist zeker bedoeld had en als laatste klonk de ‘Marche Militaire Française’. Sinfonia sloot robuust de Suite af.
Na de pauze stond tweemaal Léo Delibes op het programma. In de diverse delen uit ‘Airs de danse’ kreeg het publiek aangenaam klinkende muziek te horen zoals in ‘Pavane’ en de stevige ‘Finale’ zat. Echte verrassing was het stukje dat nog achter deze ‘Finale’ zat.
Een sfeervolle melodie met een tere mandoline solo, mooi gespeeld door Ans Groen. De balletsuite ‘Sylvia’ eveneens van Delibes werd lekker knallend geopend en na de imposante hoorns brachten de violen duidelijk de spanning van de jacht over. Het orkest haalde alles uit de kast en er werd met veel plezier gespeeld. Leuk was het feest der herkenning in ‘Pizzicati’. Mooi dat Hoorn zo’n programma weet te brengen met louter amateurs.

 
Groot orkest voor kleine kinderen
Concert Sinfonia o.l.v. Stephan Pas. M.m.v. Marije Slippens. Bijgewoond op zondag 23 oktober in de Oosterkerk te Hoorn.
Recensie uit het Noordhollands Dagblad door Wim Meilof

Het concert van deze middag had een duidelijk andere invalshoek dan normaal verwacht wordt van een symfonieorkest, het was een concert vooral voor kinderen. Deze categorie jonge mensen was dan ook rijkelijk vertegenwoordigd.
Nu is concentratie van vijf minuten al heel veel voor een kind van minder dan tien jaar, maar dat geldt ook voor een gamespelletje tussendoor. Onder de tientallen kleintjes waren er ook die de bewegingen van de dirigent trachtten na te doen, te evenaren of zelfs te verbeteren. Anderen testten hun armbewegingen door een denkbeeldige viool of fluit tot klank te brengen en een derde soort leefde zich in, schrok van een luide paukenslag of wilde na iedere noot wel een applaus inzetten.

Sinfonia opende met de Slavische dans 8 van Dvorak. Een goede keuze, niet te moeilijk en zeer geschikt om ‘even warm te draaien’, en dat heeft dit orkest bij ieder concert nodig. Maar bij de Vleermuis Ouverture zat ieder strak in het vel, waren de grepen hoog op de e-snaar bij de violen redelijk zuiver en was de totaalklank goed.
Ook goed en vooral vertederend was de uitvoering van de Speelgoedsymfonie van Leopold Mozart, al had het eerste deel een iets sneller gemogen. Zes jeugdige solisten rond tien jaar oud, bespeelden het speelgoed als ratel, koekoeksfluit en trommel.
Weliswaar verslikte de koekoek zich een keer, maar het orkest wachtte bijzonder knap een extra tel om de koekoek alsnog te laten kwinkeleren. Knap spel van de triangel en de rinkelfluit. Veel applaus en bloemen waren de tastbare dank voor een eerste groot optreden met een groot orkest.
Na de pauze van Prokofjev ‘Peter en de Wolf’. Als kind leer je zo naar aanleiding van een verhaaltje de verschillende instrumenten van een orkest, daar ieder item van het verhaaltje zijn eigen instrument heeft.
Het orkest speelde prima en de vertelling maakte de uitvoering spannend: zouden ze het redden? De verstaanbaarheid was net aan voldoende, had meer volume tijdens het spelen kunnen hebben.
Dat het verhaaltje heel macaber eindigt, (het opgegeten eendje in de buik van de wolf piept nog duidelijk hoorbaar na), ontging de meeste tere kinderzielen, want jong en oud honoreerden het orkest met een lang en staand applaus voor dit leuke concert.

 
Recensie - Sinfonia op ontdekkingsreis
Voorjaarsconcert in de vorm van een muzikale ontdekkingsreis met als reisgids het symfonieorkest “Sinfonia” uit Hoorn, onder leiding van Stephan Pas dirigent. Klarinetsolo door Johan Kwast. Bijgewoond op zondag 29 mei in de Ontmoetingskerk te Enkhuizen. Er was een matige belangstelling.
Recensie uit het Noordhollands Dagblad door Wim Meilof

“Een reis vol klank en kleur…” richting Scandinavië, was de grondgedachte van de repertoirekeuze van dit voorjaarsconcert. Dan kom je componisten als Sibelius en Gade tegen en de Zweedse dansen van Max Bruch, waar het programma dan ook mee werd geopend.
Het orkest “Sinfonia” legt de lat graag flink hoog, dan heb je iets om naar toe te werken. Enerzijds is het resultaat wel eens nauwelijks een klein zesje, maar anderzijds worden er eveneens ruime voldoendes en soms een goed gescoord. Maar immer een uitmuntend scoren muzikale vreugde en enthousiasme in een symfonieorkest te mogen en kunnen meespelen.

De sectie altviolen was zeker onderbezet, en er zou een evenwichtiger verhouding moeten worden gezocht in de verdeling eerste en tweede violen.
Geopend werd met de dansen 1 t/m 7, en na de pauze de dansen 8 t/m 15. Voor de strijkers geen gemakkelijk werk: hoog op de E-snaar, piapianissimo, flageolets en moeilijke inzetten. En een dankbare bijdrage door de piccolo. Het opvallendste verschil was de zuiverheid in de eerste en tweede violen, na de pauze een stuk beter. Bijstemmen tussen onderdelen is geen schande, integendeel, het getuigt van professie.
Johan Kwast soleerde in het “Adagio voor Klarinet en strijkers” van Baermann op een prima wijze. De compositie dateert uit de tijd dat de klarinet nog maar net was uitgevonden (begin 1700), maar noch de compositie, noch de uitvoering van hedenmiddag verdient niet een royaal compliment.
De vertolking van “Nachklänge von Ossian, op.1” van de Deense componist Niels Gade, was een heerlijk stuk om te beluisteren. Veel volume door de koperblazers, maar ook ragfijn spel om zo de harp ook goed hoorbaar te laten klinken. Beslist het hoogtepunt van dit concert.
Afgesloten werd met “Finlandia” van Sibelius, de canthus firmus in dit werk fungeert als het officieuze volkslied van Finland. Een opvallende rol voor de bastuba, en voor de paukenist moet dit zijn partij van het jaar geweest zijn. Dan weet je weer waarom een musicus soms een topsporter is.
Het slot was ronduit heroïsch te noemen, echt Sibelius. Maar ook echt “Sinfonia”: een leuk concert, vergiffenis voor een soms wat mindere inzet, en een ruime voldoende voor alle muzikale vreugde van deze zondagmiddag.

 
Blom drukt stempel op spel Sinfonia
Najaarsconcert symfonieorkest Sinfonia o.l.v. Stephan Pas. M.m.v. violiste Birthe Blom.
Bijgewoond op zaterdag 27 november 2010 in de Oosterkerk te Hoorn.
Recensie uit het Noordhollands Dagblad door Wim Meilof.

Al jaren streeft Sinfonia ernaar de lat maar flink hoog te leggen, en dat is op zich een loffelijk streven. Om dat niveau dan ook te bereiken is een tweede, maar daar is zes maanden instudeertijd voor met jaarlijks twee concerten.
Op het programma van het najaarsconcert prijkte voor de pauze muziek van Von Beethovens ballet 'Die Geschöpfte des Prometheus' (hij stal het vuur van de goden en werd voor eeuwig gestraft). Ondanks enige nervositeit in de ouverture, verdiende het orkest alle waardering.

Fraai gespeeld was de pastorale met solistische inbreng van hobo en basklarinet. Een kritische noot mag worden voorgehouden aan de eerste violen, eenzelfde streekvoering moet toch kunnen.
Na de pauze het 'vioolconcert in D' van Von Beethoven, ook wel 'het concert der concerten' genoemd. Een van de bekendste vioolconcerten uit de muziekhistorie, maar immer weer geweldig te horen.
Soliste Birthe Blom drukte duidelijk een positief stempel op het spel van het orkest dat vooral in het allegro goed begeleidde, de violiste alle ruimte gaf haar voortreffelijke spel te laten horen door soms fluisterzacht pianissimo. Dat een enkele maal daardoor de zuiverheid te wensen over liet, deed weinig afbreuk aan de uitvoering.
Birthe Blom genoot hoorbaar van de grote concentratie die het Hoorns publiek toonde: geen enkel kuchje ontsierde haar ongelooflijk mooie vioolklanken, vooral in de cadensen van zowel het eerste als derde deel.
In het larghetto hadden de strijkers nogal wat moeite de pizzicato begeleiding goed gelijk te krijgen, maar zelfs deze oneffenheid viel weg tegen samenspel van soliste en orkest samen. Ook in het derde deel, het rondo, bleef het orkest goed overeind, al viel de fagot in samenspel met de viool een te groot aantal zeer valse noten wel te verwijten. Toch deden ze geen afbreuk aan de fantastische uitvoering, maar wordt anderzijds net niet het niveau van de eerder genoemde lat gehaald.
De twee pizzicato noten in dit derde deel, door de soliste met de vingers op de toets gespeeld, gaven een extra blijk van haar hoge speelkwaliteit.
Een groot, lang en staand applaus voor soliste, dirigent en orkest was een gemeend antwoord van de luisteraars.

 
Sinfonia brengt levendig concert in Enkhuizen
Voorjaarsconcert Verenigd Hoorns Orkest Sinfonia o.l.v. Stephan Pas.
Bijgewoond op zondag 13 juni 2010 in de Ontmoetingskerk te Enkhuizen.
Recensie uit het Noordhollands Dagblad door Regina Arbouw.

Het overkoepelende thema voor deze middag was ‘Muzikale volksverhalen’, die gevonden werden in het oeuvre van drie negentiende eeuwse componisten: Fauré, Dvořak en Grieg. Allen geboren in de 1840’s, hun werk sterk beïnvloed en geïnspireerd door vaderlandsliefde en volksmuziek.

Het concert werd geopend met de ‘Masques et Bergamasques’ opus 12 van Fauré. Een deel van dit werk werd in 1919 geschreven als balletmuziek, de componist voegde later zelf een paar delen toe. De uitvoering ervan was, afgezien van een kleine muzikale verstoring bij de eerste violen, meteen in het openingsdeel melodieus en helder. Orkest en dirigent waren zorgvuldig in het hanteren van de dynamiek, de verschillen daarin waren scherp en over het algemeen logisch geplaatst. De eerste kennismaking met het volle geluidspotentieel van Sinfonia was in het derde deel, die bijzonder levendig gespeeld werd. Het slotdeel, de pastorale, vraagt een rustiger muzikale aanpak, ook die weergave was goed, hoewel de blazersgroep niet helemaal op elkaar afgestemd leek.
De ‘Tsjechische Suite’ van Dvořak kent vijf korte delen, ook hier een pastorale, maar ditmaal aan het begin. De uitvoering ervan liet zich geel prettig beluisteren en vormde een mooie opmaat voor de polka, een geliefd werk dat nogal eens gehoord wordt. De finale van deze suite is de furiant, in het spelen van deze gecompliceerde wals klonk het orkest vastberaden, er was een sterke onderlinge samenhang binnen de spelersgroepen en tussen de groepen onderling. Na de pauze was het tijd voor de bekende ‘Peer Gynt Suite nrs. 1 en 2’ van Grieg, acht korte delen die alle teruggrijpen op de episoden van een oude sage. De ruige karakteristiek van het oerverhaal is door de componist rechtstreeks in muziek vertaald en Sinfonia maakte er een heel geloofwaardige uitvoering van. Dat gebeurde door het hanteren van veel geluid. Maar de muzikale nuance bleef prima overeind, deels omdat ook de strijkersgroepen zichzelf in het volume bewezen met name in het allegro furioso van ‘Der Brautraub’.
In het karakteristieke slotdeel ‘Solvejgs Lied’ was Sinfonia op zijn best, een mooie finale van een levendig concert.

 

Zoeken