Agenda

zo 27 jan 2019, 15:00
Concert : Sinfonia bestaat 90 jaar!
Oosterkerk, Hoorn


Blom drukt stempel op spel Sinfonia
Najaarsconcert symfonieorkest Sinfonia o.l.v. Stephan Pas. M.m.v. violiste Birthe Blom.
Bijgewoond op zaterdag 27 november 2010 in de Oosterkerk te Hoorn.
Recensie uit het Noordhollands Dagblad door Wim Meilof.

Al jaren streeft Sinfonia ernaar de lat maar flink hoog te leggen, en dat is op zich een loffelijk streven. Om dat niveau dan ook te bereiken is een tweede, maar daar is zes maanden instudeertijd voor met jaarlijks twee concerten.
Op het programma van het najaarsconcert prijkte voor de pauze muziek van Von Beethovens ballet 'Die Geschöpfte des Prometheus' (hij stal het vuur van de goden en werd voor eeuwig gestraft). Ondanks enige nervositeit in de ouverture, verdiende het orkest alle waardering.

Fraai gespeeld was de pastorale met solistische inbreng van hobo en basklarinet. Een kritische noot mag worden voorgehouden aan de eerste violen, eenzelfde streekvoering moet toch kunnen.
Na de pauze het 'vioolconcert in D' van Von Beethoven, ook wel 'het concert der concerten' genoemd. Een van de bekendste vioolconcerten uit de muziekhistorie, maar immer weer geweldig te horen.
Soliste Birthe Blom drukte duidelijk een positief stempel op het spel van het orkest dat vooral in het allegro goed begeleidde, de violiste alle ruimte gaf haar voortreffelijke spel te laten horen door soms fluisterzacht pianissimo. Dat een enkele maal daardoor de zuiverheid te wensen over liet, deed weinig afbreuk aan de uitvoering.
Birthe Blom genoot hoorbaar van de grote concentratie die het Hoorns publiek toonde: geen enkel kuchje ontsierde haar ongelooflijk mooie vioolklanken, vooral in de cadensen van zowel het eerste als derde deel.
In het larghetto hadden de strijkers nogal wat moeite de pizzicato begeleiding goed gelijk te krijgen, maar zelfs deze oneffenheid viel weg tegen samenspel van soliste en orkest samen. Ook in het derde deel, het rondo, bleef het orkest goed overeind, al viel de fagot in samenspel met de viool een te groot aantal zeer valse noten wel te verwijten. Toch deden ze geen afbreuk aan de fantastische uitvoering, maar wordt anderzijds net niet het niveau van de eerder genoemde lat gehaald.
De twee pizzicato noten in dit derde deel, door de soliste met de vingers op de toets gespeeld, gaven een extra blijk van haar hoge speelkwaliteit.
Een groot, lang en staand applaus voor soliste, dirigent en orkest was een gemeend antwoord van de luisteraars.

 

Zoeken