Agenda

zo 27 jan 2019, 15:00
Concert : Sinfonia bestaat 90 jaar!
Oosterkerk, Hoorn


Groot orkest voor kleine kinderen
Concert Sinfonia o.l.v. Stephan Pas. M.m.v. Marije Slippens. Bijgewoond op zondag 23 oktober in de Oosterkerk te Hoorn.
Recensie uit het Noordhollands Dagblad door Wim Meilof

Het concert van deze middag had een duidelijk andere invalshoek dan normaal verwacht wordt van een symfonieorkest, het was een concert vooral voor kinderen. Deze categorie jonge mensen was dan ook rijkelijk vertegenwoordigd.
Nu is concentratie van vijf minuten al heel veel voor een kind van minder dan tien jaar, maar dat geldt ook voor een gamespelletje tussendoor. Onder de tientallen kleintjes waren er ook die de bewegingen van de dirigent trachtten na te doen, te evenaren of zelfs te verbeteren. Anderen testten hun armbewegingen door een denkbeeldige viool of fluit tot klank te brengen en een derde soort leefde zich in, schrok van een luide paukenslag of wilde na iedere noot wel een applaus inzetten.

Sinfonia opende met de Slavische dans 8 van Dvorak. Een goede keuze, niet te moeilijk en zeer geschikt om ‘even warm te draaien’, en dat heeft dit orkest bij ieder concert nodig. Maar bij de Vleermuis Ouverture zat ieder strak in het vel, waren de grepen hoog op de e-snaar bij de violen redelijk zuiver en was de totaalklank goed.
Ook goed en vooral vertederend was de uitvoering van de Speelgoedsymfonie van Leopold Mozart, al had het eerste deel een iets sneller gemogen. Zes jeugdige solisten rond tien jaar oud, bespeelden het speelgoed als ratel, koekoeksfluit en trommel.
Weliswaar verslikte de koekoek zich een keer, maar het orkest wachtte bijzonder knap een extra tel om de koekoek alsnog te laten kwinkeleren. Knap spel van de triangel en de rinkelfluit. Veel applaus en bloemen waren de tastbare dank voor een eerste groot optreden met een groot orkest.
Na de pauze van Prokofjev ‘Peter en de Wolf’. Als kind leer je zo naar aanleiding van een verhaaltje de verschillende instrumenten van een orkest, daar ieder item van het verhaaltje zijn eigen instrument heeft.
Het orkest speelde prima en de vertelling maakte de uitvoering spannend: zouden ze het redden? De verstaanbaarheid was net aan voldoende, had meer volume tijdens het spelen kunnen hebben.
Dat het verhaaltje heel macaber eindigt, (het opgegeten eendje in de buik van de wolf piept nog duidelijk hoorbaar na), ontging de meeste tere kinderzielen, want jong en oud honoreerden het orkest met een lang en staand applaus voor dit leuke concert.

 

Zoeken