Agenda

zo 27 jan 2019, 15:00
Concert : Sinfonia bestaat 90 jaar!
Oosterkerk, Hoorn


Hoorns Orkest Sinfonia in vorm in Oosterkerk
Jonica Hoff
Noordhollands Dagblad, Dagblad voor West-Friesland, maandag 25 april 2016
Muziek
Voorjaarsconcert Verenigd Hoorns Orkest Sinfonia.
Bijgewoond op zondagmiddag in de Oosterkerk te Hoorn.

Al meer dan 400 jaar is Shakespeare een grote inspiratiebron voor vele kunstenaars en componisten. Deze middag is hij een inspiratiebron voor het Verenigd Hoorns orkest Sinfonia, dat met een fris programma een puike ode brengt aan het grote literaire genie.


Het orkest blijkt al snel op dreef in Beethovens 'Ouverture Coriolan'. Dirigent Coen Stuit weet de verschillende instrumentgroepen tot een geheel te smeden en stuwt het orkest in een prachtige balans naar de slotmaat. Sinfonia is in vorm!
'Siciliana', het eerste deel uit 'En Vintersage' van Lars-Erik Larsson vangt aan met een prachtige hobo-solo op een warm bed van celli, waarna de dwarsfluit het motief overneemt. Zo wonderschoon! Dat de zon die spontaan doorbreekt precies in het plaatje past. De zuiverheid in heel het hout is lovenswaardig. De relatief korte stukken die op het programma staan zijn een slimme keuze geweest: de spanningsboog is goed vol te houden voor alle orkestleden en zakt bijna nergens in. Behalve aan het eind van Siciliana helaas, maar het orkest herpakt zich in het derde deel, 'Pastoral', waar de klarinetten de vruchten van plukken.
"We gaan naar de haaien!" klinkt de aanzet naar het woelige eerste deel uit 'Scènes Dramatiques' van Jules Massanet. Woeste golven deinen door de zonnige Oosterkerk. Het is een godswonder dat er buiten geen spontane wolkbreuk plaatsvindt. Het is een groot contrast met de romantische aanvang van het tweede deel 'le sommeil de Desdemone'. De violen begeleiden het orkest bedaard naar het heftige middenstuk waarin Othello verscheurd wordt door jaloezie. De onmacht weerklinkt in de blazers en het slagwerk. Dat scherpe contrast tussen lieflijk en heftig laat zien dat Stout het beste uit het orkest weet te halen.
Het hoogtepunt heeft Sinfonia bewaard voor het laatst: de West Side Story. De symfonische suite zit er goed in bij het orkest en het begin staat als een huis. In het middenstuk lijkt de cohesie af en toe een beetje zoek maar in het up tempo weet men elkaar al gauw weer te vinden. De lekkere solo in het lage koper, gevolgd door het thema in de 1e en 2e violen, zijn een waar genot voor het publiek. Met een brede glimlach smult het van de krachtige grande finale, tot kippenvel aan toe. Zoveel energie. Het is een knap gedoseerd geheel!

 

 

Zoeken